چرا از فورواردر استفاده کنیم؟ پستی از SeaRates دربارهی این موضوع پنج پاسخ فهرست میکند: تخصص، خدمات، نرمافزار، شبکه و گواهینامهها. یک دادگاه تجدیدنظر فدرال در سال 1997 نشان داد که یکی از این خدمات چه هزینهای میتواند داشته باشد. پرونده با یک فورواردر به نام Exchange Transport International و کاغذ روزنامهای شروع شد که از سنت جان در کانادا به جده در عربستان سعودی میرفت. بارنامه کرایه حمل را $67,794.62 نشان میداد. دادگاه بعدها به اختلاف بر سر نرخ اشاره کرد: متصدی حمل از Omni نرخی گرفته بود که با نرخ اعلامشده فورواردر فرق داشت. Exchange کرایه را از فرستنده، Omni Lines، مطالبه کرد و Omni بیدرنگ پرداخت. Exchange پول را صرف بدهیهای خودش کرد. سپس تعطیل شد. متصدی حمل، National Shipping Company of Saudi Arabia، گفت هرگز پولی دریافت نکرده است. او برای همان کرایه از Omni شکایت کرد.
فهرست کارها بلند است و یکی از آنها پول است
کمیسیون دریایی فدرال (Federal Maritime Commission) خدمات فورواردینگ را در 46 CFR 515.2 تعریف میکند. تعریف کوتاه است. شامل ارسال محمولهها از طرف دیگران برای تسهیل حمل توسط یک متصدی حمل عمومی (common carrier) است. فهرست سیزده نمونه میدهد و میگوید به آنها محدود نیست. نمونهها: سفارش حمل بار به بندر، تهیه اسناد صادراتی، رزرو فضا، تهیه بارنامه، ترتیب انبارداری و بیمه بار، هماهنگی حرکت از مبدأ تا کشتی، مشاوره به صادرکنندگان دربارهی اعتبار اسنادی. مورد یازدهم عجیب است. چنین میگوید: “رسیدگی به کرایه یا سایر وجوهی که فرستندگان پیشپرداخت میکنند، یا انتقال یا پیشپرداخت کرایه یا سایر وجوه یا اعتبار در ارتباط با ارسال محمولهها.” بیشتر فهرست کاغذبازی یا لجستیک است و این سطر پول نقد است.
واردات مهلت دارد. برای بارهایی که با کشتی به ایالات متحده میرسند، واردکننده یا نماینده مجاز او Importer Security Filing را به زبان انگلیسی ثبت میکند. برای بیشتر بارها، اطلاعات فروشنده، خریدار، سازنده، کشور مبدأ و کد کالا حداکثر 24 ساعت پیش از بارگیری در بندر خارجی لازم است. کشتی هنوز حرکت نکرده است و پس از حرکت، ردیابی کانتینر نشان میدهد کانتینر کجاست. CBP صریح است. میگوید عدم رعایت در نهایت میتواند به جریمههای مالی، بازرسیهای بیشتر و تأخیر در بار منجر شود.
در سال 1997 دادگاه فرض کرد فرستنده میپردازد
بارنامه در پرونده Omni با عبارت “Freight Prepaid” مهر شده بود. متصدی حمل گفت پولی دریافت نکرده است. Omni این را انکار نکرد. دادگاه بخش به نفع Omni رأی داد. در 6 مارس 1997 دادگاه تجدیدنظر حوزه یازدهم رأی را نقض کرد. قضات دربارهی این ناراحتی صریح بودند: “هر نتیجهای که در این پرونده بگیریم ناگزیر تا حدی ناعادلانه خواهد بود.” یا Omni دو بار پرداخته بود یا متصدی حمل بیپول مانده بود.
دادگاه قاعده را از پروندهای قدیمیتر در حوزه پنجم گرفت، Strachan Shipping v. Dresser. فرستنده مسئول است، مگر اینکه متصدی حمل او را رها کرده باشد. دادگاه استدلال آن پرونده را نقل کرد که فورواردر “دارایی کمی دارد و بارهایی رزرو میکند که مبلغشان بسیار بیشتر از ارزش خالص اوست”، پس متصدیان حمل باید انتظار داشته باشند پول از فرستنده برسد، حتی وقتی از دست فورواردر عبور میکند.
سپس توصیه آمد. “اگر فرستنده میخواهد از مسئولیت پرداخت مضاعف دوری کند، باید احتیاط کند و با فورواردری معتبر کار کند یا با متصدی حمل قرارداد ببندد تا رهایی خود را تضمین کند.”
پرونده به دادگاه نخستین برگشت. پرسش رهایی باز ماند. “Freight prepaid” به نظر به سمت رهایی اشاره میکرد و نخستین تلاشهای متصدی حمل برای وصول از Exchange نیز همینطور. بارنامه به سمت دیگر میرفت. بارنامه همچنین متصدی حمل را مستحق همه کرایه و هزینهها میدانست “چه واقعاً پرداخت شده باشد چه نشده باشد”. رأی پایان ماجرا را گزارش نمیکند. رأی همچنین دادگاههای بخشی را نام میبرد که “freight prepaid” را اعتبار دادهشده به فورواردر تفسیر کرده بودند، پس در سال 1997 قاعده یکدست نبود. دادگاهها اختلاف نظر داشتند.
عدد $50,000 کنار کرایه $67,794.62
در ایالات متحده کسی که بهعنوان فورواردر حمل دریایی (ocean freight forwarder) فعالیت میکند به مجوز از کمیسیون نیاز دارد. همین شخص باید مدرک توان مالی ارائه کند که 46 CFR 515.21 آن را برای فورواردر $50,000 و برای NVOCC $75,000 تعیین کرده است. کرایه در پرونده Omni بیشتر از $50,000 بود که امروز یک فورواردر باید نشان دهد، هرچند این دو عدد به دهههای متفاوت تعلق دارند. رأی دربارهی مجوز Exchange ساکت است. دربارهی ضمانتنامه هم ساکت است. این فقط یک سنجش مقیاس است.
پس چرا از فورواردر استفاده کنیم؟ برای خدمات بالا، با چشم باز نسبت به خدمتی که پول شما را در دست میگیرد. پیش از پرداخت فاکتور فورواردر برای کرایه دریایی، از متصدی حمل بخواهید کتبی تأیید کند که کرایه پرداخت شده است یا فقط به فورواردر مراجعه میکند. این توصیه عملی است. قاعده دادگاه نیست. دادگاه دو احتیاط را نام برد: کار با فورواردری معتبر یا بستن قرارداد با متصدی حمل برای رهایی. مجوز و ضمانتنامه نیز ارزش بررسی دارند و چگونه یک فورواردر خوب پیدا کنیم سوابق FMC را قدم به قدم نشان میدهد.
پرسشهای متداول
یک نماینده تا چه مدت باید وکالتنامه Importer Security Filing را نگه دارد؟
طبق 19 CFR 149.5(c) نماینده مجاز وکالتنامهها را به زبان انگلیسی تا زمان ابطال نگه میدارد. وکالتنامههای باطلشده و نامههای ابطال تا پنج سال پس از ابطال در پرونده میمانند و CBP میتواند درخواست دیدن آنها را بدهد.
چه کسی میتواند Importer Security Filing را همراه با اظهارنامه ورود در یک ارسال واحد بفرستد؟
طبق 19 CFR 149.5 فقط واردکنندهای که از طرف خودش عمل میکند یا یک کارگزار گمرکی دارای مجوز.
اگر واردکننده برای Importer Security Filing ضمانتنامه نداشته باشد چه میشود؟
نمایندهای که ثبت را از طرف واردکننده انجام میدهد میتواند ضمانتنامه خودش را بگذارد. در غیر این صورت واردکننده باید یکی از ضمانتنامههای فهرستشده در 19 CFR 149.5 را داشته باشد، مانند ضمانتنامه پایه واردات و ورود (basic importation and entry bond) یا ضمانتنامه Importer Security Filing.
